Vanaf mijn 8e voetbalde ik op straat met mijn buurjongens. In mijn buurt waren een stuk of 10 jongetjes van mijn leeftijd van alle nationaliteiten. Op straat waren er geen geschreven regels en het was te merken aan ons spel dat we niet vooruit gingen. Ik besloot op mijn 10e op voetbal te gaan. Mijn vader vond het geweldig als voetbal fanaat.
Mijn trainer heette Ron. Ron was van de generatie jaren 70 / 80 en was met discipline opgegroeid. Ik kan me nog goed herinneren dat ik voor het eerst een wedstrijd had op zaterdagochtend. Ik had me verslapen en ik had ook geen tijd om mijn voetbalschoenen te poetsen. Mijn voetbalschoenen zaten nog onder de modder van de training van woensdag en Ron wilde dat we op wedstrijd dagen er netje uitzagen omdat we een visitekaartje waren voor onze sponsors. Ron zei tegen mij dat hij me niet kon opstellen omdat ik de regels had overtreden. Ron was erg streng. Ik was teleurgesteld en zag de andere jongens lekker voetballen. Ik wist vanaf dat moment wat de consequenties waren.
Daarnaast had ik het gevoel dat ik altijd de pineut was. Ik zag dat Ron af en toe een uitzondering maakte voor mijn teamgenoot Jesper. Jesper was een geweldige voetballer. Maar Jesper had in die tijd ook een zieke oma en kon niet altijd meetrainen, wat betekent dat je in principe niet mocht voetballen op zaterdag. Maar voor Jesper maakte Ron toch een uitzondering. Ik kon dat als jongetje niet goed begrijpen maar achteraf snap ik het helemaal. Zonder Ron had ik geen discipline geleerd en had ik nooit mijn huiswerk op de middelbare school gedaan. Ron heeft me geleerd om met regels om te gaan. Daar ben ik Ron nog steeds dankbaar voor. Ron heeft me toen ook geleerd dat niet alles draait om voetballen en dat er altijd uitzonderingen op regels gemaakt kunnen worden wanneer het menselijke factor de bovenhand heeft.